Ikzelf ben opgegroeid in een gezin waar het traditionele rollenpatroon heel sterk aanwezig was. Mijn moeder bleef thuis voor de kinderen en deed het huishouden terwijl mijn vader werkte en zorgde dat we financieel niets tekort kwamen. En alhoewel ik een heel gelukkige jeugd heb gehad wist ik al van kleins af aan dat dit voor mij niet ging werken. Je kan dan denken dat vijf kinderen krijgen niet echt helpt om als vrouw je onafhankelijkheid en vrijheid op te eisen maar ik heb het ongelooflijke geluk gehad om getrouwd te zijn met een man voor wie dit amper een discussieonderwerp is....Het is te zeggen dit is voor hem zo evident dat man en vrouw op alle vlak evenwaardig zijn dat we er amper over spreken maar het gewoon doen. Dat zorgt er ook voor dat ik er perfect een weekje tussenuit kan knijpen zonder dat het huishouden op zijn kop staat of omgekeerd. Heel vaak ben ik dan ook verbaasd als ik de media lees dat het er niet in alle gezinnen zo aan toegaat. Zijn wij dan zo'n uitzondering? Zo'n gendergelijkwaardig huishouden werpt ook zijn vruchten af in de opvoeding die we aan onze kinderen geven. Zij zien papavanvijf de was doen en mamavanvijf naar netwerkevents gaan, zij zien mamavanvijf het eten maken en papavanvijf de afwas doen, zij luisteren als mamavanvijf bedverhaaltjes leest en zien papavanvijf op zakenreis vertrekken, zij zien mamavanvijf de babysit regelen terwijl papavanvijf naar de infoavonden gaat van school . En je kan in deze laatste zin perfect de namen mama en papavanvijf overal van plaats verwisselen. Voor onze kinderen is het hierdoor niet meer dan normaal dat als er taken worden verdeeld dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen jongens of meisjes. Of tout court dat we geen verschil maken tussen jongens en meisjes. En ergens hoop ik zo hard dat als zij later groot gaan zijn zij geen uitzondering meer zullen zijn...
