Even een situatieschets; met vier dochters hebben wij haarborstels, shampoo, conditioner, speldjes en rekkertjes met hopen liggen. Weliswaar verspreid door het huis, maar dus wel met hopen. Geen enkel excuus voor warrig en ongekamd haar. Ziedaar de theorie. Nu de praktijk: de kinderen kammen hun haar zelf want als ik dat durf doen is het altijd drama waar je een puntje aan kan zuigen. Dus dirigeer ik dan maar vanop afstand: 'haren kammen meisjes', 'doe een speldje in je haar Ella', 'was je haar maar vanavond Kato', haar goed uitspoelen Lola... Alles onder controle denk je dan.
Tot vanochtend toen Lola uit de douche kwam en niet door haar haar geraakte nadat ze er een liter conditoner op had gesmeten. Mijn argwaan was gewekt en inderdaad. Mijn lieve dochter was er in geslaagd om een gigantische knoop bijelkaar te sparen waar er geen doorkomen meer aan was...ze wist het al langer maar had het minitieus voor mij verborgen weten te houden omdat het verdikt natuurlijk wel heel zwaar was...namelijk de schaar...Met een giga scène tot gevolg, tranen bij Lola, ikzelf in volle furie en half aangekleed aan de slag met die schaar (ik kwam namelijk ook net uit de douche) en lange lokken haar op de grond. Gelukkig kon dit als voorbeeld tellen en kreeg ik plots een voorbeeldige Fee die heel flink de puntjes van haar haar liet knippen.
En om het verhaal compleet te maken had ons Kato er niet beter op had gevonden om deze hele scène via musically live te filmen en eventjes op het internet te smijten. Wat maakte dat ik plots een chatconversatie zag waar één van haar vriendinnen vroeg: waarom draagt je moeder geen broek? Echt serieus, ik moet toch nog even wennen aan tieners in mijn kot. Zal ik wel alle journalisten te woord staan hoe ik omga met de privacy van mijn kinderen :-D. Misschien interessant om het eens om te draaien!
