Deep in the woods...het festival waar kinderen thuis zijn

Wat goed is moet je delen...of toch niet? Dit festivalleke is zo knus, gezellig en mooi dat je ergens hoopt dat het altijd zo kan blijven...Deep in the woods is wat ze noemen een verborgen parel maar staat nu alweer met stip in onze agenda voor 2017. Zijt maar zeker dat DITW hier ten huize mama van vijf een jaarlijkse traditie wordt. Wat een geweldig festival was me dat :-):-):-). 

Of zoals de krant De Morgen het omschrijft: zouden we het cactus met bungalows durven noemen, Het rivierenhof van Wallifornië of Center Parcs met betere muziek? Het hectarengroot vakantiedomein van Massembre  wordt een weekend lang volledig ingepalmd met kindvriendelijke en originele activiteiten, wat dacht je van een hindernissenparcours, waterpretpark, kampvuren, film, of een heuse sauna voor de ouders? Tussendoor kan je ook nog eens het prachtige domein ontdekken compleet met kinderboerderij en genieten van muziekoptredens op 2 verschillende podia. Slapen doe je op de camping of in een bungalow (met babysitdienst!). En als je je op tijd inschrijft kan je op zaterdagavond zelf deelnemen aan een heuse Asterix en Obelix bbq. Toch geweldig allemaal, niet? 

Ook feesten kan je ten volle op Deep In The Woods. Terwijl je kroost in bed ligt te snurken kan je tot 5u 's morgens terecht op de afterparty aan de vijver. Ok, het pikt dan wel de volgende ochtend aan het ontbijt, maar een yogasessie en een paar latte's later is ook dat euvel verholpen. En als ik de day after zag hoe mijn 5 vedetten naar de loungemuziek van Guy Van Nueten aan het luisteren waren voelde ik dat we festivalgangerkes in spe aan het kweken zijn. Met dat verschil dat zij het niet meer dan normaal vinden dat lege bekerkes terug gebracht worden, vuil in de vuilnisbak hoort en tenten mooi weer naar huis worden genomen...zou het een nieuwe generatie zijn?   

Eerste schooldag in beeld

Net zoals in duizenden andere gezinnen zijn we vandaag ten huize mama van vijf gestart aan het nieuwe schooljaar. Compleet met de georganiseerde chaos die erbij hoort :-) boekentassen naar beneden sleuren, brooddozen vullen, turn- en zwemzakken bij elkaar zoeken, kilo's boeken kaften en niet te vergeten handtekeningen plaatsen tegen de sterren op. En net zoals vorig jaar zullen er dagen zijn die supervlot zullen gaan en dagen zijn die compleet in het honderd zullen lopen...maar één ding is zeker, de moeilijke dagen zullen even snel vooruit gaan als de goeie dagen. Maar nu ga ik vooral genieten van het laatste jaar dat ik nog een kleuterke in huis heb, want zeg nu zelf, het blijft toch überschattig zo'n hoopje kind dat uitgeteld op de zetel in slaap valt na een eerste schooldag :-)

Stadskinderen op de boerderij

Ik denk dat dit weekendje al het langst vastlag van al onze vakantieplannen deze zomer en daar was ik zeker niet rouwig om. Ik heb namelijk nogal doortastende kinderen moet je weten. Niet dat zij het hier voor het zeggen hebben, verre van, maar ze laten mij toch af en toe zweten in sommige discussies. Laat het mij even uitleggen. Mijn drie oudste dochters zijn nogal dierenvrienden en om de zoveel weken smijt één van de dochters de vraag op tafel of we geen poesje, hond, kikker, konijn, cavia, goudvis, kip, ratje of wandelde tak in huis zouden nemen....iets waar ik nog niet aan mag denken, laat staan dat ik het zou overwegen. Wat met andere woorden resulteert in een vermoeiende (toch voor mij) herhaaldelijke discussie met de kinderen, met soms lachwekkende argumenten van hun kant, zoals Ella die opperde dat als we dan toch geen huisdier zouden nemen ze ook blij zou zijn met een zusje of een broertje :-). Dus toen ik op een ochtend na weer een discussie een mail binnenkreeg van Farmcamps met de vraag of ik met mijn gezin een nieuwe boerderij wou uittesten voor de blog waar de kinderen een heel weekend lang voor een pony konden zorgen, was mijn compromis geboren...geen huisdieren ten huize mamavanvijf, maar in ruil boekten we een weekendje op een paardenboerderij. Ge moest eens weten hoe triomfantelijk ik dit nieuws aan de keukentafel heb verkondigd, nu had ik tenminste een antwoord bij de volgende discussie :-) Van een win-win situatie gesproken.

Even een heel lange disclaimer
Mijn vorige posts hebben onbedoeld veel reactie losgemaakt over gesponserde en niet gesponserde posts. Zoals ik hier al uitlegde is het nooit mijn bedoeling geweest om een onafhankelijke blog te zijn maar wel een authentieke, net zo min dat ik er ook niet om wil liegen dat er inderdaad samenwerkingen zijn. Om voor mijzelf een lijn te trekken werk ik samen met merken die ik zonder sponsering ook zou kopen, of waar ik klant was voordat ik een blog had. En ja, ik zou liegen moest ik zeggen dat ik deze opportuniteiten niet fijn vind maar de realiteit is evenzeer dat het nu bijna 23 u is op een zondagavond en ik achter mijn pc zit omdat ik afspraken heb gemaakt en die ook wil nakomen. Dat ik 3 op de 4 samenwerkingen afwijs - ook al zijn ze lucratief -  omdat ze niet bij mij passen of  omdat er bijvoorbeeld geen reden is om plots de kinderen zonder reden te overladen met speelgoed. En dat ik zo goed als dagelijks een tiental mails beantwoord met vragen waar mijn zetel,tafel, servies, pulleke van Fee, koffiemachine vandaan komt. Ik denk dat ik wekelijks een 14 tal uur bezig ben met mijn blog. Als je dan in het oog van de storm terechtkomt terwijl je gewoon probeert goed te doen...dan kwetst dit harder dan ik zou willen...Ik moet eerlijk bekennen dat ik heel even heb gedacht dat ik misschien beter gewoon stop met alles...geen druk meer, geen commentaren, geen deadlines...maar gelukkig ben ik omringd met fantastische mensen die mij weer alles in perspectief hebben doen zien dat ik deze laatste gedachte gewoon weer opzij heb geschoven. Ik blijf lekker doorbloggen, al was het maar omdat ik het zo graag doe.

Een georganiseerde moeder is er twee waard

Toen ik net moeder was geworden had ik geen idee dat je er in kindermodeland zoiets bestond als een ongeschreven wet dat je winterschoenen en jassen koopt als het buiten nog heel hard aan het zomeren is. Ik dacht toen heel naïef dat als het kouder ging worden ik naar de winkel kon gaan en keuze zou hebben uit tientallen schoenen en jassen. Maar ne mens wordt ouder en wijzer en nadat ik 2 jaar achter elkaar schoenen had gekocht aan volle pot die ik niet mooi vond omdat alle mooie exemplaren al lang de deur uit waren...dacht ik, niet meer met mij. En zo komt het dat het een traditie is geworden op het einde van zomervakantie, winterschoenen van de kinderen te gaan kopen. Iets wat ik nooit gedacht had toen ik met de predictor in mijn hand schreeuwde naar Filip dat ik zwanger was...net zo min dat ik ooit dacht vakantiekampen te boeken in januari, op voorhand brieven zou schrijven aan mijn kids voor het kamp omdat ze anders te laat zouden aankomen of 2 jaar op voorhand schoolinfo dagen zou gaan bezoeken. Maar al doende leert ne mens. En hopelijk ben ik binnen een jaartje of tien een volleerde mama. Keep you posted :-)   

Ps: deze blogpost kwam er in samenwerking met hippe schoentjes. Een webshop met supersympathieke madammen die ook een fysieke winkel in Aarschot hebben en een enorm aanbod aan kwaliteitsvolle en mooie schoenen in stock hebben. En ikzelf ben elke keer weer onder de indruk over hun kennis en advies bij het uitzoeken van schoenen.  

Me and my wifi

Thuiswerken, ik heb het geluk dat mijn job dit toelaat. En ook al zorgt dit er soms voor dat je nooit meer 'los' van je werk komt. Ik zou het toch niet meer kunnen missen. Al is het soms wel vloeken als het heel erg warm weer is en ik thuis aan mijn bureau zit te werken zonder airco. Terwijl die lekkere schaduwplekjes in de tuin op liggen te lonken. Het geeft soms déjà-vu's van mijn studentenperiode maar toen kon je je boeken opnemen en je buiten in de tuin of het park installeren om daar verder te studeren. Op je laptop werken daarentegen...daarvoor heb je wifi nodig de dag van vandaag en tot enkele weken terug stopte die wifi aan onze achterdeur. Tuurlijk had ik daar al eens op gevloekt maar ik had nog niet verder gedacht dat je daar iets aan kon doen.  Tot ik ineens een mailtje kreeg of ik een repeater wou proberen die ons wifi signaal zou kunnen versterken/uitbreiden en het dus zou mogelijk maken om deze blogpost diep vanachter in mijnen hof te schrijven (voor alle duidelijkheid, zo heel heel diep is mijnen hof niet, maar toch) in de schaduw, met een windje op mijn gezicht...ne mens zou voor minder ja zeggen denk ik dan. En zo komt het dat ik de trotse eigenaar ben geworden van iets wat ik tot enkele weken geleden nog niet kende, maar nu wel verdomd handig vind :-). Nu nog een batterij die niet meer platvalt...iemand?

Ps: deze blogpost kwam er in samenwerking met AVM van wie ik hun repeater mocht uittesten.

DIY Barbapapa

Ik ben niet echt een souvenir koper. Om één of andere reden heb ik altijd het gevoel dat ik er word ingeluisd en dat ik veel te veel betaal voor iets made in china... Van echte souvenirs daarentegen ben ik wel fan. Zoals deze stenen die de kinderen verzamelden op het strand van Omaha in Normandië en die we vandaag beschilderen als kleine Barbapapa's. Zo ongelooflijk simpel maar toch zo veel meer waard dan één of ander sneeuwbolleke met de Mont Saint Michel in volgens mij :-)